چهار نوع مکانیزم اصلی برای حرکت در بازوهای رباتیک وجود دارد: درایو هیدرولیک، درایو پنوماتیک، درایو الکتریکی و درایو مکانیکی.
1. هیدرولیک رانده
بازوی رباتیک هیدرولیک معمولاً از یک موتور هیدرولیک (سیلندرهای روغن مختلف، موتورهای روغن)، سوپاپهای سروو، پمپهای روغن، مخازن روغن و غیره تشکیل شده است که یک سیستم محرکه را تشکیل میدهد که توسط محرک بازوی رباتیک محرک عمل میکند. معمولاً ظرفیت چسبندگی بالایی دارد (تا چند صد کیلوگرم یا بیشتر) که با ساختار فشرده، عملکرد صاف، مقاومت در برابر ضربه، مقاومت در برابر لرزش و عملکرد ضد انفجار خوب مشخص می شود. با این حال، قطعات هیدرولیک نیاز به دقت ساخت و عملکرد آب بندی بالایی دارند، در غیر این صورت نشت روغن باعث آلودگی محیط زیست می شود.
2. پنوماتیک رانده
سیستم رانندگی معمولاً از سیلندرها، سوپاپ ها، مخازن و کمپرسورهای هوا تشکیل شده است که با تامین هوای راحت، عملکرد سریع، ساختار ساده، هزینه کم و نگهداری راحت مشخص می شود. اما کنترل سرعت مشکل است و فشار هوا نباید خیلی زیاد باشد، بنابراین قدرت گرفتن آن کم است.
3. برقی
درایو الکتریکی رایج ترین روش رانندگی برای بازوهای رباتیک است. ویژگی های آن منبع تغذیه مناسب، پاسخ سریع، نیروی محرکه زیاد (وزن نوع مفصل به 400 کیلوگرم رسیده است)، تشخیص، انتقال و پردازش سیگنال مناسب، و طرح های کنترل انعطاف پذیر مختلف را می توان اتخاذ کرد. موتور محرک به طور کلی از یک موتور پله ای استفاده می کند که موتور سروو DC (AC) به عنوان روش اصلی رانندگی است. به دلیل سرعت بالای موتور، معمولاً لازم است از مکانیزم کاهش (مانند محرک هارمونیک، محرک چرخشی سیکلوئیدی RV، چرخ دنده، درایو پیچ و مکانیزم چند میله ای) استفاده شود. برخی از بازوهای رباتیک شروع به استفاده از موتورهای با گشتاور بالا و سرعت کم بدون مکانیسم کاهش برای درایو مستقیم (DD) کرده اند که می تواند مکانیسم را ساده کرده و دقت کنترل را بهبود بخشد.
4. رانده مکانیکی
درایو مکانیکی فقط در شرایطی استفاده می شود که عمل ثابت باشد. به طور کلی، مکانیسم های پیوند بادامک برای دستیابی به اقدامات مشخص استفاده می شود. ویژگی های آن حرکت قابل اعتماد، سرعت کار بالا، هزینه کم، اما تنظیم آسان نیست. برخی دیگر نیز از محرک هیبریدی، یعنی گاز مایع یا درایو هیبرید هیدرولیک الکتریکی استفاده می کنند.
ثانیاً، با توجه به اشکال حرکتی مختلف مانیپولاتور، مانیپولاتور را می توان به چهار نوع تقسیم کرد: نوع سیستم مختصات دکارتی، نوع مختصات استوانه ای، نوع مختصات قطبی و نوع چند مفصلی.
(1). دستکاری کننده سیستم مختصات دکارتی: بازو در سه محور مختصات سیستم مختصات دکارتی در یک خط مستقیم حرکت می کند، یعنی بازو به جلو و عقب کشیده می شود، بالا و پایین می رود و به سمت چپ و راست حرکت می کند. این فرم مختصات فضای بزرگی را اشغال می کند اما دارای محدوده کاری نسبتاً کوچک و اینرسی بزرگ است که آن را برای موقعیت هایی که موقعیت های کاری در یک خط مستقیم مرتب شده اند مناسب می کند.
(2). بازوی روباتیک مختصات استوانه ای: بازو به جلو و عقب، بالا و پایین حرکت می کند و در یک صفحه افقی تاب می خورد. در مقایسه با سیستم مختصات دکارتی، فضای کمتری را اشغال می کند و محدوده کاری بزرگ تری دارد. با این حال، به دلیل ساختار مکانیزم، پایین ترین موقعیت در جهت ارتفاع محدود است، بنابراین اجسام روی زمین قابل درک نیستند و اینرسی نیز زیاد است.